being alive

تبعید

hamed — Wed, 28 Oct 2009 14:38:18 GMT

کارگردان:آندری زویاگینتسف /نویسنده:آرتوم ملکومیان /مدیر فیلمبرداری:میخائیل کریشمن / موسیقی: آندری درگاچی نف –آرروپارت /بازیگران:کنستانتین لاورو ننکو، ماریا بونوی، آلکساندر بالویف،ماکسیم شیبایف/محصول 2007 روسیه/157 دقیقه

خلاصه داستان:الکس(کنستانتین لاورو ننکو) به همراه همسر(ماریا بونوی) و دو فرزندش ،به ویلایی در خارج از شهر می روند.در آنجا همسر الکس حقیقت تلخی را نزد شوهرش اعتراف می کند و حالا الکس در شرایط بسیار بدی باید اقدام به گرفتن تصمیمی کند، او از برادرش مارک(آلکساندر بالویف)کمک می خواهد در نهایت الکس باید بین بخشش یا انتقام یکی را انتخاب کند ...

دومین اثر زویاگینتسف بعد از فیلم مهم بازگشت(2003) ، فیلمی است پیچیده در داستان گویی و شیوه روایت،که مخاطب خود را به خوبی با تعلیق موجود در داستان همراه می سازد.

شوک اصلی داستان به طرز هوشمندانه ای در همان ابتدای داستان قرار گرفته در لحظاتی که به نظر می رسد که با بازگشت به طبیعت و خانه ویلایی همه ی فاصله های موجود میان الکس (کنستانتین لاورو ننکو)، همسر و فرزندانش در حال کاهش یافتن است اعتراف نابهنگام همسر الکس (ماریا بونوی)همه چیز را از بین می برد.اختلاف و سردی رابطه میان الکس و همسرش عامدانه به شکلی ابهام آمیز آفریده شده است.در تبعید هم به مانند فیلم بازگشت ریشه های مذهبی موجود در فیلم بسیار پر رنگ نشان داده شده است ،که می توان به نمونه های از آن اشاره کرد 1.امتناع دختر الکس ایوا (هوا) از خوردن سیب 2. سکانسی که در آن پنج کودک مشغول تکمیل پازلی هستند که در واقع تابلو نقاشی بشارت اثر لئوناردو داوینچی است و در سکانس بعدی نیز خواندن بخشی از کتاب مقدس توسط یکی از کودکان آن هم درست در زمانی که ذهن بیینده درگیر یافتن شخص سوم یا مقصر اصلی این اتفاق شوم است.انتخاب ریتم کند و کشدار موجود در فیلم و پرهیز از از دیالوگ نویسی های طولانی برای جلوگیری از برهم زدن تمرکز بیننده بسیار دقیق و هوشمندانه است. کارگردان(زویاگینتسف) به جای تکیه کردن بر موسیقی فضا ساز از سر و صدای های موجود در طبیعت و زندگی روزمره استفاده می کند تا به جلوه ی مورد نظر خود دست یابد.کار فیلم بردار فیلم میخائیل کریشمن نیز بسیار خیره کننده است انتخاب نورمناسب(نور بسیار کم برای ایجاد فضای تیره و تار شهر در مقابل وجود نور فروان در قاب های موجود در طبیعت) ،حرکات و قاب بندی ها باعث ثبت تصاویری مبهوت کننده شده است،که نشان از درک کامل فضای فیلم های زویاگینتسف توسط میخائیل کریشمن در دو فیلم بازگشت و تبعید دارد . کنستانتین لاورو ننکو بازیگر نقش الکس در ارائه ی شخصیت شوهری سرد و خشک به مانند فیلم بازگشت( شخصیت پدری خشک و عاری از عاطفه ) موفق عمل می کند او در سال 2007 برنده جایزه بهترین بازیگر مرد جشنواره کن برای این نقش شد. اشاره به عناصری همچون درخت ،جاده و باران در فیلم بسیار کلیدیست ،(عبور ماشین در ابتدا فیلم از کنار تک درختی در مسیر جاده و درخت هایی که الکس را بعد از شنیدن اعتراف نابهنگام همسرش احاطه کرده اند) که وجود عناصری از این دست در فیلم های زویاگینتسف یادآور ساختار بصری ستایش آمیز آندری تارکوفسکی فقید است. زویاگینتسف فقط با ساخت دو فیلم(بازگشت و تبعید) تبدیل به چهره ای امیدوارکننده در عرصه فیلمسازی شده است .

حامد.ا

هی تو، بدون جنگ تسلیم نشو

aghaian — Tue, 06 Oct 2009 17:17:18 GMT

همه ی ما، و به احتمال قریب به یقیقن خیلی از دوستان خواننده گروه پینک فلوید را به خوبی می شناسند، و کیست که پینک فلوید را بشناسد اما «هی تو» را نه!شور و شوق مشترک حاصل از شنیدن این ترانه ی شگفت انگیز با همه ی ایمان و یقین هایش، شک و تردید هایش و موسیقی شگفت انگیزش عنصر اصلی قالب جدید وبلاگ را تشکیل می دهند.شاید پرداختن به «هی تو» موضوعی تکراری به نظر برسد، اما برایمان مبدل به نقطه ی شروعی شد وبهانه ای؛آغاز راهی برای دل کردن از ناامیدی ها، یا شاید فراموش کردنشان و به قولی پیچیدن به آن مسیر انحرافی که یادآورمان باشد که این جاده اگرچه پرپیچ و خم است ، اگرچه گاهی سنگ و کلوخ هایش ممکن است پاهایمان را بیازارد اما سرسبزتر از جاده ی اصلی ست، خوش آب و هواتر است و قرار است اینجا بیشتربهمان خوش بگذرد.

Hey you, out there in the cold
Getting lonely, getting old
Can you feel me?
Hey you, standing in the aisles
With itchy feet and fading smiles
Can you feel me?
Hey you, dont help them to bury the light
Dont give in without a fight.

Hey you, out there on your own
Sitting naked by the phone
Would you touch me?
Hey you, with you ear against the wall
Waiting for someone to call out
Would you touch me?
Hey you, would you help me to carry the stone?
Open your heart, Im coming home.

But it was only fantasy.
The wall was too high,
As you can see.
No matter how he tried,
He could not break free.
And the worms ate into his brain.

Hey you, standing in the road
Always doing what youre told,
Can you help me?
Hey you, out there beyond the wall,
Breaking bottles in the hall,
Can you help me?
Hey you, dont tell me theres no hope at all
Together we stand, divided we fall.

Well, only got an hour of daylight left. better get started
Isnt it unsafe to travel at night?
Itll be a lot less safe to stay here. youre fathers gunna pick up our trail before long
Can loca ride?
Yeah, I can ride... magaret, time to go

هی تو که آن بیرون در سرما

داری پیر و تنها می شوی

احساسم را می فهمی؟

هی تو، که با پاهای رنجور و خنده ای بی رمق

در کنجی ایستاده ای

احساسم را می فهمی؟

در دفن روشنایی ها یاری رسانشان نباش

بدون جنگ تسلیم نشو

هی تو، آنجا که تنها خودت هستی

برهنه و با تلفن گپ می زنی

حضور مرا لمس می کنی؟

هی تو، با گوشهایی بر دیوار چسبیده

و به انتظار نجوایی که بخواندت

مرا لمس می کنی؟

هی تو، در حمل این بار سنگین مرا یاری رسان خواهی بود؟

درِ قلبت را باز بگذار،داخل می شوم

اما این نیز رویایی بیش نبود

دیوار بسی ستبر بود

همانطور که می توانی ببینی

اهمیتی ندارد که چقدر تلاش کند

رهایی نخواهد یافت.

و کرم ها به مغزش راه پیدا خواهند کرد.

هی تو،که بر سر راه ایستاده ای

و همیشه همان کاری را می کنی که از تو می خواهند

یاری رسانم خواهی شد؟

هی تو که پشت آن دیوارها

در تالار در حال شکستن شیشه هایی

کمکم خواهی کرد؟

هی تو، به من نگو در نهایت کورسویی نیست

ما با همیم و رهایی خواهیم یافت

خب، تنها یک ساعت از روز باقی مانده پس بهتر است شروع کنیم

مگر نیست که سفر در شب ناامن است؟

اینجا هم آنقدرها امن نیست،پدرهامان قبل از آن که دور شویم ردمان را خواهند گرفت

راه بیافتیم؟

بله، می توانم شروع کنم...زمان رفتن است........

«هی تو» مثل بقیه ی ترانه های آلبوم «دیوار» برای همین فیلم نوشته، ساخته و تنظیم شد.برای سکانسی از فیلم که قهرمان داستان «پینک» در تلاش است با دیوار ستبری که رو به رویش است دست و پنجه نرم کند.بعد از آن صحنه سریعاً به سمت کسانی می گردد که دارند به کنسرت پینک می روند، درحالیکه خستگی و بی رمقی از عمق نگاه هایشان بیرون می جهد و اینها همان کسانی هستند که " با پاهایی خسته و خنده ای بی رمق" در انتظارند، همان هایی که پینک می خواهد به آنها نزدیک شود.بعد از آن منظره ای از تخت های خالی بیمارستان و دو صندلی نمایش داده می شود و پینک که در سمت چپ روی یکی از آنها نشسته است،درهمان حال همسر عریانش هم روی صندلی سمت راست می نشیند بعد که نگاهش را به سوی شوهرش بی احساسش می گرداند به ناگاه محو می شود و صحنه به سوی آشوب و بلوا می چرخد،و بعد دستی که بر شیشه ی پنجره چنگ می اندازد، مثل کسی که در پی رهایی ست و کرمهایی که به مغز پینک حمله ور شده اند و جیغ همسرش در پس زمینه،سکانس با تصویر پینک در مقابل دیوار پایان می پذیرد.

دانلود هی تو

«هی تو» نیز مانند دیگر ترانه های این آلبوم از زاویه ی دید قهرمان داستان، همان «پینک» روایت می شود.پینک متوجه شده اشتباه اصلی اش فرو رفتن در لاک تنهایی و دوری جستن از دیگران و جامعه است و در تلاش است از نو این ارتباط را برقرار کند.حتی مادامیکه می فهمد راه فراری نیست و آهسته آهسته فریادهایش رنگ ناامیدی می گیرد در انتظار کورسو است،در انتظار یافتن مسیری جدید،آغاز رفتن، حتی اگر شب بشود...

خاطره.آ

Dead or Alive

thejoker — Tue, 15 Sep 2009 12:33:18 GMT

در نزديكي خانه ي ما مردي زندگي مي كرد كه مي گفت سالهاست روز تولدش مي ميرد . اين را نه به عنوان يك حقيقت دردناك يا رازي ترسناك بلكه در عادي ترين حرف هاي روزمره اش مي زد . كافي بود چند ساعتي كنارش باشي وگفتگويتان به چيزي در رديف «تولد» يا «مرگ» بكشد تا او با صدايي كاملا آرام بگويد كه هر سال در روز تولدش مي ميرد . البته خيلي ها هستند كه براي جلب توجه و مهم نشان دادن خودشان هركاري مي كنند . از انهايي كه با افتخار در مورد دردهاي بي درمانشان صحبت مي كنند تا آنهايي كه هميشه دو جين خاطره ي عجيب - كه فقط و فقط ممكن است براي آنها دركل دنيا اتفاق بيفتد – در آستينشان دارند . اما آن مرد همسايه ي ما شبيه به هيچكدام از اين آدم ها نبود . او چنان از مرگش حرف مي زد كه انگار دارد از طبيعي ترين چيز دنيا صحبت مي كرد . انگار داشت مي گفت كه دوران نوجواني چه رابطه ي پرشور و البته يك طرفه اي با دختر همسايه يشان داشته و چه نامه هاي سوزناكي براي او مي نوشته . او لم مي داد و خونسردانه در مورد اولين باري كه روز تولدش مرده صحبت مي كرد . مي گفت تولد سي سالگي اش بوده و درست وقتي مهمان ها از خانه اش رفته اند حس كردي پاهايش ديگر توان ندارند . با صورت به زمين خورده و ديده كه روحش از بدنش خارج شده و از در بيرون رفته . مي گفت فهميده كه مرده اما نمي دانسته چرا جسمش مانده و روحش رفته . مي گفت مثل هر مرده اي ديگر نفس نمي كشيده اما همچنان مغزش كار مي كرده . طوري كه لحظه اي به ذهنش رسيده حالا كه مرده نكند به انساني تبديل شود كه خوشش نيايد . از آن دخترهاي ننر دماغو يا از آن پسرهاي پر رو با چشماهاي خيره . بعدتر با خودش گفته شايد اصلا در در زندگي جديدم انسان نباشم .و باز شروع كرده كه نكند تبديل به حيواني شوم . نكند از آن سگ هايي شوم كه زمستانها از سرما مي لرزند و آخرش هم زير ماشين مي روند و مي ميرند . همساييمان مي گفت همه ي اينها بلافاصله از ذهنش مي گذشته . لحظه به لحظه بيشتر مي ترسيده و منتظر وحشتناك ترين چيزها بوده . اما بعد از مدتي – كه حتي نمي توانست بگويد چند لحظه طول كشيده يا چند روز – روحش را ديده كه از در وارد خانه شده و به جسمش بازگشته . همساييمان مي گفت وقتي دوباره بلند شده فكر كرده خوابش برده و تمام اينها را در خواب ديده . اين منطقي ترين دليلي بود كه به ذهنش مي رسيد . مي گفت به همين خاطر تصميم گرفته باور كند كه فقط خوابش برده . از خستگي يا فشار پايين . دليلش هر چيزي مي توانست باشد . اما وقتي هر سال اين اتفاق درست در روز تولدش تكرار شده مجبور شده بپذيرد كه او واقعا مي ميرد . واقعا چند ساعتي مي ميرد و منتظر مي شود تا دوباره زنده شود .

رضا نبي زاده

...................................................................................................................................

پ.ن:امروز تولد یک سالگی وبلاگ بود.از مهرماه تغییراتی در وبلاگ خواهیم داد منتظر باشید.

پ.ن:با تبریک تولد ۲۳ سالگی(۳۰ شهریور) به حامد.ا که بخش عمده فعالیت های وبلاگ در سالی که گذشت بر عهده او بود.

هادی امیری

ايستادن بر لبه ي تاريكي

thejoker — Mon, 17 Aug 2009 17:27:18 GMT

پيش نوشت : اين متن نه تحليل كارنامه ي يك هنرمند است و نه نقدي ادبي ( كه ذاتا رسانه اي مانند وبلاگ محل بحث هاي طولاني نيست ) . آنچه در زير آمده تنها نوشته اي ، در حكم آشنايي با فضاي نويسنده اي است به اين اميد كه اين آشنايي براي مخاطبان اين وبلاگ گشودن دري باشد براي مواجهه ي بي واسطه با نوشته هاي اين نويسنده . اميدوارم اين راه را بتوانيم در آينده با فيلم ها و كتاب هاي ديگري ادامه بدهيم و از آن بيشتر اميدوارم ادامه ي اين راه به نويسنده و خواننده حركتي رو به جلو باشد .

اولين مواجهه ام با موراكامي مجموعه داستان خوبي خدا ( نه داستان از نه نويسنده ي آمريكاي شمالي – نشر ماهي ) و داستان شيريني عسلي بود . داستاني در مورد عشقي نافرجام كه پس از سالها دوباره احيا مي شود . موراكامي از ايده ا ي ساده داستاني شگفت انگيز خلق كرده بود . داستاني به ظاهر كاملا رئاليستي كه ناگهان با ورود «آقاي زلزله» و چرخشي به سمت داستان هاي سورئاليستي خواننده را شگفت زده مي كند .

اين را شايد بتوان به عنوان يكي از ويژگي هاي برجسته ي كار موراكامي دانست . در تمام كارهاي او ( طبعا كارهايي كه از او به فارسي برگردانده شده و البته غير از جنگل نروژي كه به گفته ي خود موراكامي تنها نوشته ي كاملا رئاليستي اوست كه البته همان رمان موجب شهرت عالمگير او شده ) اتفاقاتي خاص در دل زندگي روزمره قرار مي گيرد . از زني كه در داستان فاجعه ي معدن در نيويورك آشكارا به قتل مردي اعتراف مي كند اما نه اخلاقا و نه قانونا قاتل نيست و ناپديد شدن ناگهاني مردي در راه پله در داستان كجا ممكن است پيدايش كنم ( كه از اين نظر ياد آور ماجراي آنتونيوني و زير شن فرانسوا اوزون است ) تا شخصيت اري آسايي دررمان پس از تاريكي همه و همه ويژگي هايي دارند كه موراكامي را از رئاليست ها متمايز مي كند . اما او را به سادگي يك سورئاليست هم نمي توان تلقي كرد ( گرچه از نظر بسياري موراكامي يك سورئاليست است ) . او مرز بين رويا و واقعيت را در نمي نوردد بلكه اساسا براي او همه چيز استعاره است ( جمله اي كه بارها در رمان كافكا در كرانه – به نقل از گوته - تكرار مي شود ) و در تمام نوشته هاي او رد استعاره را در سير وقايع مي توان بررسي كرد . شخصيت هاي موراكامي هر كدام به نوعي در حال مكاشفه با خويشتن هستند و سعي در بازشناسي خود دارند . در كافكا در كرانه كافكا تامورا از توكيو مي گريزد تا به بازيابي گذشته اش بپردازد و در عين حال سعي دارد سرنوشت محتوم اش را تغيير دهد . رمان با اين سوال كه مادر او كيست شروع مي شود و با هزاران سوال به اتمام مي رسد .

از طرفي ديگر موراكامي را مي توان يك نويسنده ي پست مدرن دانست ( جالب اينكه خودش به كنايه گفته از پست مردنيسم چيز زيادي نمي داند ) . كوتاه ترين نوشته هاي موراكامي هم مملو از ارجاعات به موسيقي و سينما و ادبيات است ( از اين نظر يادآور آلمودوار و جارموش در سينماست) . براي موراكامي هيچ مانعي وجود ندارد كه شخصيت هايش آشكارا در مورد موسيقي هاي مورد علاقه ي او صحبت كنند . ازكلاسيك هايي مثل شوبرت و باخ و بتهوون تا بيتلزها و دورز و باب ديلن ( هميشه برايم جالب بوده كه چرا او هيچوقت از دو گروه اسطوره اي راك ، يعني پينك فلويد و رولينگ استونز صحبتي نمي كند ). در دنيايي كه موراكامي خلق مي كند اينكه اسم هتلي ، «آلفاويل» (فيلم معروفي از ژان لوك گدار) باشد هيچ جايي از تعجب ندارد . دنياي موراكامي قراردادهاي خودش را با خواننده مي بنند و او را به بازي دعوت مي كند كه همه چيزش در لفافي از واقع گرايي بيان مي شود . دنيايي كه سفر اوديسه وار قهرمان پانزده ساله اش كه به طرز غريبي بر ادبيات و موسيقي تسلط دارد ، به همان اندازه باور پذير است كه باريدن ناگهاني ماهي از آسمان توسط آقاي ناكاتا .

اما همه ي شخصيت هاي داستان هاي موراكامي ( از داستان هاي كوتاه فانتزي اش تا رمان نسبتا قطوري مثل كافكا در كرانه ) با وجود تمام ويژگي هايي كه آنها را از هم جدا مي كنند در يك نكته همگي مشترك اند و آن حس «فقدان» است . شخصيت هاي او همگي در تلاش براي بازيابي آن چه از دست رفته ؛ هستند . اين هميشه به مفهوم فقدان يك جسم مادي نيست . ميزوكي آندو ( در داستان يك ميمون شيناگورايي) بعد از فراموشي تدريجي نام اش آرام آرام هويت خود را از دست مي داد . هويت او در زمان و مكاني نا معلوم از دست رفته بود و براي بازيابي اش در گذشته ، ميان انبوه خاطرات ، متوجه شد كه پس از گم شدن كليدي هويت اش را از دست داده . در دنياي موراكامي علت ها يكسره كاركردي استعاري دارند . هويت آن زن در كليدي شكل گرفته و مفهوم استحاله درديگري ( در رمان كافكا در كرانه) چنان به سادگي بيان مي شود كه جايي يكي از شخصيت ها كه به قول خودش « نه بودا است و نه خدا و نه آدميزاد . يك چيز ديگر است . يك مفهوم » مي گويد : «اين دفعه تصميم گرفتم يك شكل آشنا به خودم بدهم ، تمثال يك سرمايه دار معروف . با ايده ي ميكي ماوس ور رفتم اما شركت والت ديسني درباره ي حقوق شخصيت هاي ابداعي خودش خيلي حساس است » . موراكامي در توضيح شخصيت هاي پيچيده اش دلايل ساده اي مي آورد . علت ها بسيار پيش پا افتاده تر از آن هستند كه در ظاهر حرف هاي مهم و فلسفي قرار گيرند ( اين يكي ديگر از خصوصيات پست مدرن موراكامي است . بازي در سطح چنان كه ( به قول مجيد اسلامي) مخاطب را خلع سلاح مي كند . كتاب هاي موراكامي سخت و پيچيده اند اما اين پيچيدگيشان را وام دار گونه ي عجيبي از سادگي هستند ) . او از تاريكي درون سخن مي گويد - شايد همان تاريكي كه فرويد از آن سخن مي گفت . موراكامي از دنيايي صحبت مي كند كه مردمش يكسره در تلاش اند تا ميان تاريكي ، چيزي را در وجودشان بازيابند . همچنان كه اين تاريكي را مي توان به تمام مردم جهان تعميم داد ؛ حتي اگر سعي كنند آن را ناديده بگيرند .

رضا نبي زاده

26/5/88

آه از دلت آه

thejoker — Sun, 26 Jul 2009 18:25:18 GMT

ما را به رندی افسانه کردند
پیران جاهل شیخان گمراه

مهر تو عکسی بر ما نیفکند
گونینه‌رویان آه از دلت آه
آیینه‌رویان آه از دلت آه

نجوای شیطان خاموش(سالروز تولد برگمان)

thejoker — Tue, 14 Jul 2009 10:04:14 GMT

اثری درباره ی مرگ ساختم به نام مهر هفتم .این فیلم برایم مثل یک درمان شفابخش بود .گاهی کارهایی که انجام می دهید یا چیزهایی که مینویسید برای تان به نوعی درمان بدل می شوند و مهر هفتم برایم درمان بود.

سپس حادثه عجیبی برایم رخ داد .دمل چرکی ای روی تنم باز شد و آزمایش های اولیه خبر از عفونت خونم دادند.مرا به بیمارستان سوفیامت بردند تا دمل را طی یک جراحی کوچک بردارند .بدنم در برابر دارو های اولیه بی حسی مقاومت کرد و آنها مجبور به تزریق بیش تر و بیش تر داروی اولیه ی بی حسی شدند.آن هشت ساعت را در برزخ به سر بردم و از خودم پریسیدم: آیا مرگ این جوری است؟

انسان را نوری می بینم که حالا روشن است و فردا ، خاموش.مرگ را پدیده ی خوفناکی نیافتم .مرگ ،پدیده ای رحمت آور است .حادثه فوق العاده .پس از آن تجربه با آرامش بیشتری زندگی کردم و دلشوره های روزمره ام در مورد مرگ به حاشیه رانده شدند.البته گاهی بیش از حد به یاد مرگ می افتم ،به خصوص کمی پیش از خاموش شدن آخرین تلالو خورشید در دل غروب ، ولی قدرت خلاص شدن از شرش را دارم.به خودم می گویم نه چیزی نیست.

ترجمه: حمیدر رضا صدر

منبع: مجله هفت شماره39

حادثه

thejoker — Tue, 07 Jul 2009 10:48:46 GMT

آقای هاروارد پزشک ارشد بیمارستان در صحنه تصادف اتومبیل به ناچار ترمز گرفت .درست مماس با جسد روی زمین ایستاد.دنده عقب گرفت وراه افتاد .تلفن همراهش زنگ زد . یک تصادف جرحی در جاده ی فرعی.دکتر خودتان را برسانید .تیم امداد در راه است .برگشت.خون زیادی از جسد رفته بود .وسط برف و یخ جنازه را معاینه کرد.کار تمام بود.صورت او را که برگرداند ،دید دختر خودش است.

نویسنده: کرک نست

اعتراف

thejoker — Wed, 01 Jul 2009 19:48:44 GMT

- پدر روحانی من گناهکارم.برایم طلب مغفرت کن.

- آخرین باری که برای اعتراف آمدی کی بود؟

- دو سال پیش.

- چه مشکلی پیش آمده؟

- برای مردی آرزوی مرگ کرده ام .

- به آرزویت جامه ی عمل پوشاندی ؟

- نه هنوز برای همین آمده ام.

- آن مرد کی هست؟

- زندگی مرا از هم پاشیده . باعث شده زنم از من جدا شود.

- کشیش رنگش پرید و گفت :تو را می بخشم.

- گلوله ای به سمت پرده شلیک کردم.

نویسنده:هاروی استان براو

سهم ما از واقعیت

thejoker — Sat, 06 Jun 2009 16:22:18 GMT

سهم ما از واقعیت

صفرم

در این آستانه ی انتخابات ، چنان موجی در کشور به راه افتاده که به نظرم صحبت نکردن از آن به امری ناممکن تبدیل شده و این ناممکن ، این بار در قامت پرسش «چرا موسوی ؟» قد علم کرده تا به بهانه ی پاسخ دادن به این پرسش ، یک بار دیگر –حداقل برای خودم – دلایل رای دادم به «میر حسین موسوی» را مرور کنم . در شرح این دلایل ناچار به مقایسه ی نامزد مورد تاییدم و آقای کروبی هستم که شاید بخش مکمل پرسش بالا « چرا کروبی نه ؟» باشد ......

این روزها ، در میان این موج سبزی که به راه افتاده ، مدام این مسئله از سوی طرفداران آقای کروبی مطرح می شود که این « موج سبز» تنها شوری است که به راه افتاده و از منطق و تحلیل کاملا به دور است . این مسئله تا آنجا بالاگرفته که شخصا بارها جمله ی «روشنفکران به کروبی رای می دهند » را از طرفداران ایشان شنیده ام (جمله ای که بلافاصله با تاکید بر حمایت دکتر سروش از آقای کروبی تکمیل می شود ) و بابت سبز بودن به «عام گرایی» و «پوپولیسم » متهم شده ام . از طرفی دیگر مسئله ی «تیم و مشاوران کارکشته » ، « طرح و برنامه هایی دقیق» و « آزادی و حقوق برابر مرد و زن » چنان بدیهی فرض می شود که نتیجه اش «عام گرایی» و فقدان تعقل در طرفدان آقای موسوی می شود که ظاهرا نتیجه ی بی رحمانه ای هم نیست .......

یکم

شاید مهمترین برنامه ای که آقای کروبی مطرح کرده اند ( یا حداقل برنامه ای که بیشتر از همه بر روی آن تاکید می شود) پرداخت ماهیانه هفتاد هزار تومان به هر ایرانی بالای هجده سال است که چهار سال پیش هم همین طرح به شکل « پرداخت پنجاه هزار تومان » مطرح شده بود که آن موقع همه از آن به عنوان عجیب ترین و بی پشتوانه ترین شعار تبلیغاتی نام می بردند . اما پس از چهار سال ، وقتی امروز با این شعار دوباره به انتخابات برگشته اند ، این طرح به یک برنامه ریزی دقیق اقتصادی تبدیل شده .

اگر این مسئله که چه طور با تورم دوازده درصد سال 84 این مبلغ پنجاه هزار تومان بوده و حالا بعد از گذشت چهارسال و تورم بیست و پنج درصد این مبلغ تنها بیست هزار تومان افزایش یافته را کنار بگذاریم به این سوال می رسیم که : پرداخت هفتاد هزار تومان در ماه واقعا چه مشکلی از مشکلات این مردم را حل می کند ؟ فارغ از هزینه ای که هر ماه دولت باید برای پرداخت این مبلغ به چهل و پنج میلیون ایرانی بالای هجده سال متحمل شود ، آیا آقای کروبی و مشاورانشان به تاثیراتی که این پول در جوانان طبقه ی متوسط و زیر متوسط می گذارد فکر کرده اند ؟ آیا فکر کرده اند جوانی که تا امروز برای هفتاد هزار تومان و رقم هایی کمتر به کارهای ساده تن می داده و برای این پول هر روز تلاش می کرده ، از فردا قرار است همین مبلغ ابتدای هر ماه به طور خودکار به حساب او ریخته شود چه خواهد کرد ؟ آقای کروبی واقعا فکر می کنند آن جوان باز هم سر کار خواهد رفت؟ آیا می دانند وقتی زمان و پولی را که هیچ تلاشی برای آن نشده به جوانان بدهند تا چه حد زمینه ی اعتیاد و فساد اجتماعی را بالا می برند ؟ آیا می دانند تا چه حد استقلال طلبی را کاهش می دهند ؟ آیا می دانند تا چه اندازه گرایش به شغل های معمولی با حقوق پایین ( برخلاف تمام دنیا که این کارها برای جوانان ، ان هم با هدف استقلال است) را کاهش می دهند ؟ یعنی بعد از گذشت این همه سال همچنان می خواهید پول نفت را به طور مساوی بین همه ی مردم – فقیر و غنی- به طور یکسان تقسیم کنید ؟ آیا وقت تقسیم بیت المال به طریق زمان پیامبر به اتمام نرسیده ؟

دوم

طبعا برای هم نسلان من و در سطحی وسیع تر ، برای همه ی انها که از روند فعلی ناراضی هستند ؛ شعار «تغییر» بسیار خوشایند است و وعده ی حضور یک « زن » در کابینه – آن هم در کشوری که معتقدند طبق آموزه های دینی ( چه کسی تا به حال پرسیده این آموزه ها از کجا آمده اند؟) زنها همیشه باید در سایه باشند و تساوی حقوق زن و مرد فقط در حد شعار باقی مانده - بسیار دلنشین است . تغییرات در سطحی که آقای «کروبی» از آن حرف می زنند و با حضور کسانی مثل غلامحسین کرباسچی ( که برای ایشان احترام زیادی قائلم) نشان می دهند که واقعا درصدد تحقق این شعارها هستند ؛ در مقابل صحبت های آقای موسوی که اعلام کرده اند وزیرانشان همگی مرد خواهند بود و صحبتی از اصلاحات ریشه ای نکرده اند ؛ آنقدر پر رنگ تر هست که طرفدار هر نامزدی را به چالش بکشد .

اما در همین سطح ، به عنوان یک شهروند همچنان این پرسش در ذهن من باقی است که «یک وزیر زن» چه تغییری اساسی در وضعیت حقوق زنان که در این سالها به ناحق نادیده گرفته شده ، ایجاد می کند ؟ اگر حضور خانوم کدیور یا هر زن دیگری به عنوان وزیر ، در کابینه ی آقای کروبی به عنوان پیش فرض ، بپذیریم مسئله ی مهم در مواجهه با این مسئله عواقبی است که متوجه این تصمیم می شود . آیا توجه کرده ایم حضور یک زن در کابینه چه حساسیتی را در مجلس برای زیر نظر داشتن این وزیر ایجاد می کند ؟ آیا تصور کرده ایم اگر این وزیر به هر دلیلی ( چه ضعف مدیریتی و چه جوسازی و پرونده سازی که این روزها از طرف دولت نهم رواج یافته) از طرف مجلس برکنار شود چه راه های دیگری در زمینه ی حقوق زنان بسته می شود؟ و آیا این خوش باوری نیست که تصور کنیم به یک وزیر زن به اندازه ی یک وزیر مرد آزادی عمل و فضای برای بروز استعدادها داده می شود؟

این درست به اندازه ی وعده ی دیگر آقای کروبی ، یعنی « واگذاری اجازه ی سانسور از دولت به صنف ها » باور نکردنی و رویایی است . چه طور می شود چنین وعده ای را باور کرد در صورتی که سی سال مسئول مستفیم سانسور دولت بوده ؟ آیا کسی هست که بتواند باور کند تکه تکه کردن فیلم ها تنها با شعار«تغییر» دیگر به اتمام خواهد رسید ؟ آیا «تغییرات» در چنین مسائلی خارج از عهده ی آقای کروبی و یا هر کس دیگری نیست ؟ آیا در کشوری که هنوز برخی از مردم اش سینما را به رسمیت نمی شناسند و آن را مایه ی فساد می دانند چنین وعده ای عملی است ؟

سوم

آنچه من امروز به عنوان دلیل انتخاب نامزد محبوبم می نویسم ممکن است به «محافظه کاری» متهم شود . همان طور که پیش از آوردن این دلایل به « پوپولیسم» متهم می شدم(یم) و شاید به همین خاطر است که تصور می کنم باید فارغ از حساسیتی که نامها برایمان ایجاد می کند ؛ امروز – با وسواسی بیشتر از همیشه – واقع گرا باشیم . اینکه بهبود نسبی در چنین شرایطی چقدر مهمتر از رویای تغییر است . در فضای امروز وعده های آقای موسوی – از اشاره به هشت فرمان امام که در برنامه ی شبکه ی چهار تلویحا به آزادی ماهواره و حقوق فردی اشاره داشت تا بهبود وضعیت اقتصادی – به نظر من بسیار واقعی تر از پرداخت کمک هزینه و شهریه ی دانشگاه ها است همان طور که حضور شخصی مثل «دکتر زهرا رهنورد » در کنار کاندیدای محبوبم بسیار مهمتر و موثرتر از حضور یک زن در کابینه است .

چهارم

در این آستانه ی انتخابات ، در این شرایط که صحبت نکردن از آن ناممکن شده ، تصور می کنم مهمترین مسئله برای هر کدام از مایی که به دنبال دلایلی برای انتخاب یکی از دو گزینه ی موسوی / کروبی هستیم ، این باشد که یاد بگیریم وقتی حتی حداقل ها را نداریم در رویای حداکثر نباشیم . ما در هشت سال دولت آقای خاتمی نشان دادیم که مردم صبوری نیستیم . او را به خاطر نرسیدن به حداکثرها سرزنش کردیم و حداقل هایی که به دست آورده بودیم را نادیده گرفتیم ...... آیا آن آرمان گرایی کاذب نتیجه ای جز وضعیت فعلیمان داشت ؟

نویسنده: رضا نبی زاده

Katie Melua - Mary Pickford

thejoker — Sat, 30 May 2009 21:40:18 GMT

این پست تقدیم می شود به

۱.ساسان امیر کلالی و تولد ۲۴ سالگی اش که چند روز پیش بود

۲.رضا نبی زاده عزیز که امسال پشت کنکوری نمونه بود.

۳.امیر آرامش نژاد و سلیقه موسیقیایی کم نظیرش

۴.کژوان با مهربانی های فراوانش

....................................................................................................................

Mary Pickford used to eat roses
Thought that they'd make her beautiful and they did,
One supposes.

Douglas Fairbanks, he was so handsome,
He wore a moustache,
Must-a had much cash, too,
Worth a king's ransom,

Charlie Chaplin, he was invited,
When these artists became united.
When these artists became united.

David Griffith worked as an extra,
Then as a stagehand,
Until they let him be
A director

Dave was brave, a mover and shaker,
A true pioneer,
He seemed to show no fear,
A real film maker

Just like Chaplin, he was invited,
When these artists became united.
When these artists became united.

They tied the knot together,
Groom and bride couldn't hide their pleasure.
They tried to pick fair weather,
But love died, didn't last forever.

Mary Pickford used to eat roses,
Thought that they'd make her beautiful and they did,
One supposes.

Douglas Fairbanks, he was so handsome,
He wore a moustache,
Must-a had much cash too,
Worth a king's ransom.

Charlie Chaplin, he was invited,
When these artists became united.
When these artists became united.
When these artists became united

دانلود آهنگ Katie Meluaبا صدای Mary Pickford

کلیپ تصویری Mary Pickford با صدای Katie Melua